Vorig jaar heb ik afscheid moeten nemen van mijn lieve vader, die na een strijd van twee jaar is overleden aan kanker. Twee jaar waarin we samen alles hebben meegemaakt, maar waarin hij vooral heeft laten zien wat echte kracht is.

Ondanks zijn ziekte klaagde hij nooit. Hij bleef doen wat hij het liefste deed: werken, wielrennen en genieten van vakanties. Hij bleef vooruitkijken, bleef doorgaan… precies zoals hij was.

Die kracht neem ik nu met me mee.

Dit jaar loop ik mee met in beweging tegen kanker. Ter ere van mijn vader. Om geld op te halen voor onderzoek en om anderen te steunen die nu dezelfde strijd doormaken.

Ik ben zelfs trots om dit jaar ook als supersponsor betrokken te zijn bij dit bijzondere evenement.

Maar boven alles loop ik als dochter.

In de hoop dat mijn vader trots naar beneden kijkt ??